پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، نهادهای اجتماعی و سیاسی اوکراین با تغییرات گسترده‌ای از جمله فساد دولتی و زیرساخت‌های فلج‌شده روبرو شدند. بسیاری از جوانان کشور بی‌خانمان شده و به معجون مرگباری از داروهای تزریقی و الکل اعتیاد پیدا کردند. در اوایل دهه ۲۰۰۰، کشیشی اهل ماریوپول به نام گنادی موخننکو با ربودن اجباری کودکان خیابانی و انتقال آن‌ها به مرکز توانبخشی خود به نام «جمهوری زائر»، مبارزه با بی‌خانمانی کودکان را آغاز کرد؛ مرکزی که بزرگترین سازمان در نوع خود در شوروی سابق محسوب می‌شود. تلاش‌های مستمر گنادی و رویکرد سخت‌گیرانه و بی‌باکانه او به مشکلات شهرش، از او برای برخی یک قهرمان مردمی و برای برخی دیگر یک پارتیزان قانون‌شکن ساخته است. گنادی علیرغم انتقادها، مصمم به ادامه کار خود است.